اما این بهار قشنگ و سبز و دلربا که هر روز هر روز هزارها عکس ازش به اشتراک گذاشته میشه رنگی برای ما نداشت. برای بابای من نداشت. رنگی برای رویای من نداشت که قرار گذاشته بودم توی بهار دستش رو بگیرم و راضی اش کنم برای رفتن میون این همه سبزی. سهمش شد هر روز هر روز درد و دکتر و بیمارستان و اورژانس و رادیوتراپی. هر روز هر روز از دست دادن روحیه و سرگیجه و ضعف و بی طاقتی و ناتوانی. هر روز هر روز خوردن بغض و ادامه دادن.

دیدم در هر دورهای از زندگیم، نشستم برای خصلتها و رفتارها و خصوصیات از دست رفتهم گریه کردم. جالبیش به اینه که برای دورهای گریه کردهم که همون موقع هم گریه کردهبودم برای قبلش. حالا واقعا چه چیزی از من مونده؟ از منِ ریحانه؟ با لحن امیر: هیچ.

میون همه چیزی که ممکنه اذیتم کنند، یک چیزی هم هست که هر روز داره اذیتم میکنه. اونم شیوه و طرزیه که دارم درس میخونم. در واقع شیوه و طرزیه که دارم درس نمیخونم. فقط یک حجم از استرس و اضطراب رو اضافه کرده به زندگی من. خجالت میکشم اصلا از روی درس!

درد اینه که کلی رنج بکشی و پروسهی درمانی رو تحمل کنی که آخرش درمانی در کار نیست. اما زندگی رو دوست داری و برای نفسهای بیشتر تحمل میکنی تا آخرین قطرهی امیدی که در جانت هست. تا شاید همون امید معجزهای رو برات به ارمغان بیاره. میفهمید یعنی چی؟ نه. نمیفهمید. ادعایی نداشته باشید و ادای آدمهایی که درک میکنند رو درنیاورید.

خدا نکنه که تاریخی به یادم بمونه. توانایی پاک کردنش از ذهنم رو ندارم. دیروز 21 اسفند بود. شد یک سال. به تحملت آفرین میگم.